Bir uçurtmanın hikayesi


 

5 Nisan 2005. O sıkıcı oyuncakçıdan alındığım tarih. Bir baba ve iki küçük çocuk ile yaklaşık 1 yıldır beklediğim oyuncakçıdan çıktım. İlk defa sarı renkli suratım “ gerçekten ” gülüyordu. İki küçük çocuk arkaya, baba ile ben de öne olmak üzere arabaya bindik ve uzun bir yolun ardından durduk. Çocuklardan biri beni kucağına aldı ve yürümeye başladık. Ovaya benzeyen, antik kent türü bir yeri anımsatan, boş bir araziye geldik. Çocuk beni babasına uzattı ve iplerimi geçirerek, beni yavaş yavaş gökyüzüne saldılar. İlk defa uçuyordum. Özgürlük hissinin bu kadar güzel olabileceğini hiç düşünmemiştim. Rüzgar yüzüme vuruyordu. Antik kent kapıları diyebileceğim bir yere doğru uçup alçaldım. Kapıların arasından baktım. Sonra rüzgar kesildi ve tökezledim.
Diğerine göre daha küçük olan çocuk yanıma koştu ve beni yerden kaldırdı. Üzerimdeki tozları silkti ve kardeşini çağırdı. Büyük çocuk bir süre uğraştıktan sonra beni tekrar gökyüzüne saldı. Ama fazla yükselmeden tekrar düştüm. Bu sefer babası da çocuklara yardım etti ve sonunda gökyüzüne çıkabildim. Küçük çocuk aşağıda sevinç çığlıkları atarak bana bakarken, ben yukarıda özgürlüğün tadını çıkarıyordum. Uçtum uçtum uçtum… Ve aniden yere çakıldım. Büyük çocuk tekrar yardımıma koştu ve antik kent kalıntılarının üzerine çıkarak kardeşiyle babasından yardım istedi. Yine gökyüzündeydim. Herkes çok mutluydu. Taa ki birkaç rahibe orada bir ayin yapmak isteyinceye kadar.
Büyük çocuk zarifçe beni yere indirdi. Küçük çocuk birden ağlamaya başladı. Babası hemen yanına koştu ve ne olduğunu sordu. Küçük çocuğun “ Hani uçurtma gökyüzünden annemi getirecekti? Annem oradaysa neden bulamadı uçurtma annemi? ” dediğini duydum. Birden üzüldüm. Çocuk henüz 4-5 yaşlarındaydı ve annesini kaybetmişti. Bu haksızlıktı! Fakat yapılabilecek hiçbirşey yoktu. Konuşabilsem küçük çocuğa “ Üzülme, ben anneni gördüm. Yukardan sizi izliyor o orda mutlu ” derdim. Ama maalesef o sarı suratıma çizilmiş ağzımdan ses çıkmıyordu…
Bir süre öylece durduktan sonra büyük çocuk beni kucağına alıp arabaya doğru yürüyünce, baba ve küçük çocuk da peşimizden geldi. Böylece bu güzel gün sona erdi..

Sarah Deniz Yoldaş 2010 yılında yazdı.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s